صدای شمس می آید درون جمجمه ام...

 

1-

اگر مُردم، اگر بعد یک سال خواستید کاغذی چیزی بچسبانید به دیواری جایی، فقط این را بنویسید:

(یک سـ)ااااااااااااااااااااا(ل گذشت)...

-ماتئی ویسنی یک-

 

2-

با موهای «مارگات اتوود»ی شانه نکرده ی بعد از حمام و پشت بام...«بام... جدایی»، بعد از یک خواب دوازه ساعته ی بعد از یک هفته ی پر از نخوابیدن، قبل از خوردن چای و قبل تر از خوردن آش رشته، دلم هوس می کند که فال بگیرم... نمی دانم از کی. فقط می خواهم فال باشد. و فقط یک شعر. و هی هم اش نزنم و هی نیت دوباره نکنم. که چه نیتی بالاتر از سه چهار خط بالا و ادامه؟ یکدفعه دلم «علی باباچاهی» می خواهد. باز می کنم. می خوانم. و توی دلم می گویم از این دقیق تر؟ پس واقعا ربطی به «حافظ» بودن حافظ ندارد، ربطی به مستقیم بودن فال گیرنده دارد از تاویل. مستقیم بودن فال گیرنده به تاویل. مستقیم بودن فال گیرنده به دقیقا همه ی حال ها.

 

از مطلقا

 

حرفی اگر بزنم    می زنم اما نمی زنم از مطلقا    از مطلق

یادم نرفته نخ ابریشمی که ناگهان شده بود مار مجسم

تصدیق نیمه ی پر لیوان همیشه کار من است

و فکر می کنم به نیمه ی خالی ِ از تو که روی میز

                                                           ترک برمی دارد

روز ِ به نیمه رسیده              رسیده تر است از شبی که نام دیگر تو

                                                                   قرص کامل ماه نبود

از ماندن ِ برای تو/ تا مردن ِ برای تو یک چرخ

                                                      فاصله ست.

پخش اگر بشود روی زمین گم می شود از گردن بندی که تویی

                                                       مهره ی ماری که منم.

و از گم شدن ِ برای تو تا نمردن ِ برای تو

                                                  یک چرخ

                                                  چرخ

                                                  چرخ زدن فاصله ست.

 

3-

-آن شراب مگر چند ساله نبود؟

: چرا، ولی...

 

4-

 


 

5-

شب نوشت:

ظهر اینجا شعری از خودم گذاشته بودم. و الان حذفش کردم. شاید به دلایلی. شاید بی دلیل. شاید چون الف راست می گوید و واقعا کمی مصلحت اندیش شده ام... مصلحت اندیشم و دلدار من...

و همین الان دلم می خواهد که شعری دیگر بگذارم. شعری که دوستش دارم... از خودم نه! از یکی از عزیزترین هایی که می شناسم... نمی گویم عزیزترین شاعرها، نمی گویم عزیزترین دوست ها، نمی گویم عزیزترین آدم ها، می گویم عزیزترین ها! تا خودش چه فهم کند از این سخن که می گویم...

و البته به دلیل حذف آن شعر و شعری که الان جایش را می گیرد، تیتر پست هم عوض می شود!

 

از دست دادمت!

و زندگی احترام خودش را نگه نداشت

مثل مردی بد دهان از روبرو آمد

و همه چیز را تحقیر کرد

از دست دادمت!

مثل سربازی که وطنش را پس نمی دهند

و برای سال ها اسارت هیچ فکری ندارد

حتی تراشیدن تکه چوبی به شکل یک قایق!

 

(عاطفه رنگ آمیز طوسی)

 

+ تاريخ جمعه دوم آبان 1393ساعت 14:30 نويسنده زهرا رجایی |